Dat elektrisch steppen niet zo simpel is als het lijkt, mocht ik zelf ervaren tijdens het praktische deel van de opleiding.

Nadat een instructeur mij heeft uitgelegd waar de gashendel zit en hoe ik mijn snelheid kan instellen, probeer ik het eerst op een recht stukje. Het is even zoeken hoe ik mijn voeten het best op het smalle plankje zet, maar verder loopt alles vlot. Bij het terugdraaien blijkt meteen dat de kleine wieltjes van de e-step niet te vergelijken zijn met wielen van een fiets. Mijn bocht ziet er wellicht uit als die van een 4-jarige die leert fietsen.

Daarna mag ik het parcours met hindernissen afleggen. Rond een verkeerskegel draaien lukt aardig, maar een acht maken tussen kleine kegeltjes gaat minder vlot. Ik rijd zelfs even buiten de lijntjes. Vooral het slalommen is moeilijker dan je denkt. Het is moeilijk om te manoeuvreren met de kleine wieltjes. Tussen de kegeltjes lukt het nog net, maar ik stel mij voor hoe dat moet zijn als ik zou moeten slalommen tussen mensen.

Ten slotte volgt er nog een noodstop. Ik doe er bijna drie meter over om stil te staan. Dat kan beter, al lukt dat wellicht beter voor iemand die een paar kilo’s lichter weegt.